Endodoncja

Obecnym standardem jest wykorzystanie koferdamu (specjalnej gumy rozpiętej na klamrze), który zapewnia stworzenie bariery aseptycznej, utrzymuje suchość pola operacyjnego i zwiększa jego widoczność. Ponadto koferdam chroni pacjenta przed aspiracją płynów odkażających zakażone tkanki, a także drobnych narzędzi do przełyku i tchawicy, co znakomicie zwiększa bezpieczeństwo i komfort pracy.

Pacjenci często stają przed niełatwym wyborem: bolący ząb usunąć i pozbyć się problemu, czy też podjąć próbę zachowania zęba, co wymaga cierpliwości i większych nakładów finansowych. W obliczu takiego dylematu warto pamiętać, iż ekstrakcja zęba jest krokiem nieodwracalnym, powodującym konieczność uzupełnienia braku zębowego w przyszłości. Jest to zatem rozwiązanie zarezerwowane dla przypadków, w których w których wszystkie inne metody zawiodły.

Zawsze warto więc podjąć wyzwanie i skorzystać z ostatniej, często jedynej szansy na uratowanie zęba.

Celem leczenia biologicznego jest zachowanie przy życiu miazgi (wewnętrznej tkanki zęba). W sytuacji wystąpienia początkowych postaci zapalenia miazgi, czyli zapaleń odwracalnych, jest to jeszcze możliwe. Zakończone sukcesem, pozwala na osiągnięcie najlepszego efektu leczniczego – żywego, naturalnego zęba! Leczenie to polega na usunięciu przyczyny choroby, którą zwykle jest próchnica, zabezpieczeniu zęba poprzez zastosowanie specjalnych materiałów bioaktywnych i uzupełnieniu ubytku.

Na okres 3–6 miesięcy wypełnia się ubytek zęba nowoczesnym, bioaktywnym materiałem i zaleca pacjentowi obserwację reakcji zęba. Metoda ta daje ogromną szansę na zachowanie zęba, ale warunkiem jej zastosowania jest miazga w stanie zapalenia odwracalnego – dlatego tak ważne jest jak najszybsze wykrycie ubytku próchnicowego oraz jego opracowanie.

Ta metoda leczenia stosowana jest z powodzeniem w bardziej zaawansowanych fazach zapalenia miazgi. Istotą leczenia kanałowego jest usunięcie z komory i kanałów korzeniowych zęba chorej miazgi, mechaniczne poszerzenie i odkażenie kanałów oraz szczelne ich wypełnienie specjalnymi materiałami.

Aby zapewnić pacjentowi maksymalny komfort leczenia, brak doznań bólowych i skuteczność zabiegu, metoda ta jest przeprowadzana w znieczuleniu.

Zapalenia tkanek okołowierzchołkowych, czyli tkanek otaczających korzeń zęba, mogą stanowić poważny problem dla pacjenta. Mogą wystąpić dolegliwości bólowe, utrudnienie żucia, a w niektórych przypadkach obrzęk tkanek, gorączka, ogólne osłabienie, chociaż zazwyczaj przebiegają bezobjawowo.

Zmiany okołowierzchołkowe tworzą się zazwyczaj przez kilkanaście miesięcy. Powstają przy korzeniach zębów martwych, nieprzeleczo­nych kanałowo lub po nieprawidłowej terapii. Bardzo istotna jest kontrola radiologiczna po 3, 6 i 12 miesiącach. Ważna jest równieżregularna kontrola radiologiczna w celu obserwacji gojenia się kości w okolicy wierzchołka zęba.

Powtórne leczenie endodontyczne jest droższe, ponieważ jest trudniejsze i bardziej skomplikowane niż leczenie pierwotne. Wiąże się z koniecznością usunięcia materiału wypełniającegoczy odnalezieniem pominiętego kanału (co często jest przyczyną rewizji). Lekarz potrzebuje wtedy więcej czasu na poprawne przeleczenie takiego zęba.

Rewizję leczenia endodontycznego, czyli ponowne leczenie kanałowe, przeprowadza się w następujących sytuacjach:

• występowania widocznych na zdjęciu rentgenowskim zmian w kości, które nie wygoiły się po leczeniu kanałowym,
• występowania dolegliwości bólowych ze strony zęba leczonego kanałowo,
• widocznego na zdjęciu rentgenowskim nieprawidłowego wypełnienia kanałów korzeniowych.

Podstawą prawidłowego rozpoznania choroby i zaplanowania skutecznego leczenia w endodoncji, podobnie jak w innych dziedzinach medycyny, jest szczegółowa diagnostyka.
 Po przeanalizowaniu wyników badań, postawieniu diagnozy i zaproponowaniu planu, kolejnym krokiem jest rozpoczęcie właściwego leczenia, którego przebieg uzależniony jest od rodzaju schorzenia.

Na diagnostykę składa się:

• wywiad – pozwalający lekarzowi na zapoznanie się z dolegliwościami pacjenta, jego ogólnym stanem zdrowia oraz oczekiwaniami względem leczenia,
• badanie kliniczne – szczególnie drobiazgowe w odniesieniu do zęba będącego przyczyną zgłoszenia się do gabinetu, ale obejmujące również całe uzębienie, zgryz oraz stan przyzębia i błony śluzowej jamy ustnej,
• badania dodatkowe – w tej dziedzinie zdecydowanie najistotniejszych informacji dostarczają badania rentgenowskie, m.in. odnośnie budowy zęba oraz stanu otaczającej kości.